Διατροφικοί παράγοντες και κίνδυνος διαβήτη τύπου 1

Συνολικά, η διατροφή της μητέρας στην εγκυμοσύνη δεν φαίνεται να έχει σημαντική επίδραση στον κίνδυνο διαβήτη τύπου 1 του παιδιού [1]. Έμμεσα όμως, ένα χαμηλό επίπεδο βιταμίνης D στη μητέρα κατά το τελευταίο τρίμηνο έχει συνδεθεί κάποιες φορές με ελαφρώς μεγαλύτερο κίνδυνο διαβήτη τύπου 1 [2] [3]. Ωστόσο, η σχέση αυτή δεν επιβεβαιώθηκε σε όλα τα δεδομένα [1]. Η διόρθωση του επιπέδου αυτού με συμπληρώματα δεν μεταβάλλει τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 1 [4].

Η πιθανή εξήγηση είναι ότι ο αυξημένος κίνδυνος δεν προέρχεται από την ίδια τη χαμηλή βιταμίνη D, αλλά από τον λόγο για τον οποίο ήταν χαμηλή. Αλλαγές στη διατροφή της εγκύου ως προς την ποσότητα γλουτένης ή την πρόσληψη ωμέγα-3 λιπαρών οξέων δεν άλλαξαν σημαντικά τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 1 του παιδιού [1] [5].

Ναι, το υψηλό βάρος γέννησης (πάνω από 4000 g) συνδέεται με ελαφρώς αυξημένο κίνδυνο διαβήτη τύπου 1. Βάρος γέννησης πάνω από 4 kg έχει συνδεθεί με αύξηση του κινδύνου διαβήτη τύπου 1 κατά περίπου 10%. Ο κίνδυνος αυξάνεται έπειτα γραμμικά κατά 3% για κάθε επιπλέον 500 g [6].

Το υψηλό βάρος γέννησης οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε περίσσεια ινσουλίνης στην εμβρυϊκή κυκλοφορία, ως απάντηση στην αφθονία των διαθέσιμων θρεπτικών συστατικών. Η πιο συζητημένη υπόθεση είναι ότι η υπερφόρτωση των β-κυττάρων του παγκρέατος τα καθιστά πιο ορατά στο ανοσοποιητικό, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο να πυροδοτηθεί αυτοανοσία μετά τη γέννηση. Η συσχέτιση του υψηλού βάρους γέννησης με τον διαβήτη τύπου 1 παραμένει ακόμη και όταν ληφθεί υπόψη ο διαβήτης της μητέρας, άρα δεν εξηγείται από αυτόν [6].

Ναι, έχει σημασία. Τόσο η πολύ πρώιμη εισαγωγή δημητριακών (πριν από τους 4 μήνες) όσο και η πολύ όψιμη (μετά τους 6–7 μήνες) φαίνεται να αυξάνει τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 1 του παιδιού. Το βέλτιστο παράθυρο εισαγωγής των δημητριακών είναι ανάμεσα στους 4 και στους 6 μήνες, ιδανικά ενώ το παιδί θηλάζει ακόμη. Η οδηγία αυτή συμπίπτει με τον γενικά συνιστώμενο χρόνο απογαλακτισμού [7].

Με άλλα λόγια, δεν έχει σημασία μόνο τι τρώει το μωρό σου, αλλά και πότε αρχίζει να το τρώει. Αν εισαχθούν πολύ νωρίς, τα δημητριακά συναντούν ένα ανώριμο έντερο, χωρίς την «προστασία» του μητρικού γάλακτος. Αυτό μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο το ανοσοποιητικό να αντιδράσει με λάθος τρόπο [7].

Πιθανώς, αλλά τα δεδομένα δεν είναι σταθερά. Η εισαγωγή ριζωδών λαχανικών (καρότο, πατάτα, σελινόριζα) πριν από τους 4 μήνες έχει συνδεθεί με μεγαλύτερο κίνδυνο προχωρημένης αυτοανοσίας ή διαβήτη τύπου 1 [8]. Με τα δημητριακά και το αυγό που εισάγονται νωρίς, ο επιπλέον κίνδυνος εκδηλώνεται στη συνέχεια ως την ηλικία των 3 ετών και μετά χάνεται [8].

Τα φρούτα που εισάγονται στους 4–6 μήνες, όχι νωρίτερα, συνδέονται μάλιστα με μικρότερο κίνδυνο διαβήτη τύπου 1 [1]. Η σύσταση θα ήταν ο απογαλακτισμός να αρχίζει ανάμεσα στους 4 και στους 6 μήνες, χωρίς βιασύνη και χωρίς να αποφεύγεται ειδικά κάποιο υγιεινό τρόφιμο [1].

Ναι, μπορούν να επισπεύσουν την έναρξη, αλλά δεν είναι η αιτία της νόσου. Τα ζαχαρούχα ροφήματα, όπως και κάθε άλλη πηγή ζάχαρης, δεν φαίνεται να ευθύνονται για την πυροδότηση της αυτοανοσίας που είναι ειδική για τον διαβήτη τύπου 1. Αφού όμως έχει ήδη ξεκινήσει η αυτοανοσία, η πρόσληψη ζάχαρης μπορεί να φέρει νωρίτερα την εμφάνιση της κλινικής νόσου (εξέλιξη στο στάδιο 3). Η επίδραση είναι ισχυρότερη σε παιδιά υψηλού γενετικού κινδύνου [9].

Στα παιδιά με αυτοανοσία ειδική για τον διαβήτη τύπου 1, η ζάχαρη αναγκάζει το πάγκρεας να παράγει μεγαλύτερες ποσότητες ινσουλίνης. Η επιπλέον αυτή απαίτηση καταπονεί τα β-κύτταρα και τα κάνει «πιο ορατά» στο οποίο τότε τους επιτίθεται πιο γρήγορα. Συνιστάται η αποφυγή των ζαχαρούχων ροφημάτων τον πρώτο χρόνο ζωής και ο περιορισμός τους στη συνέχεια, όποιος κι αν είναι ο γενετικός κίνδυνος [9].

Η υπόθεση ότι οι πρωτεΐνες του αγελαδινού γάλακτος πυροδοτούν τον διαβήτη τύπου 1 ελέγχθηκε σε μεγάλη μελέτη διατροφικής πρόληψης και δεν επιβεβαιώθηκε. Η αντικατάσταση του αγελαδινού γάλακτος με φόρμουλα υδρολυμένης πρωτεΐνης (βρεφικό γάλα) δεν μείωσε τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 1 [10].

Η όψιμη εισαγωγή του αγελαδινού γάλακτος (μετά την ηλικία των 2–3 μηνών) φαίνεται να έχει προστατευτική επίδραση, όπως και ο παρατεταμένος θηλασμός. Δεν έχει νόημα να αποφεύγεις τις πρωτεΐνες του αγελαδινού γάλακτος για να προλάβεις τον διαβήτη τύπου 1. Οι εκτενώς υδρολυμένες φόρμουλες ελέγχθηκαν ακριβώς γι' αυτόν τον σκοπό και δεν μείωσαν τον κίνδυνο. Ο όσο το δυνατόν μακρύτερος θηλασμός και η καθυστέρηση της εισαγωγής του αγελαδινού γάλακτος παραμένουν σωστές συστάσεις βρεφικής διατροφής. Η επίδρασή τους όμως στον κίνδυνο διαβήτη τύπου 1 είναι το πολύ μικρή [10].

Ναι. Τα παιδιά που παίρνουν βάρος γρηγορότερα από τον μέσο όρο έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο τόσο αυτοανοσίας όσο και εξέλιξης σε κλινικό διαβήτη [11] [12] [13]. Η παχυσαρκία στην παιδική ηλικία (εκτιμώμενη μεταξύ 1 και 12 ετών) συνδέεται με περίπου διπλάσιο κίνδυνο διαβήτη τύπου 1 [14].

Η εξήγηση είναι γνωστή ως «υπόθεση του επιταχυντή». Το πλεονάζον βάρος αναγκάζει το πάγκρεας να παράγει περισσότερη ινσουλίνη (για όλο το σώμα). Αυτό υπερφορτώνει τα β-κύτταρα και επισπεύδει την αναγνώριση και την καταστροφή τους από το ανοσοποιητικό. Η διατήρηση υγιούς βάρους τα πρώτα χρόνια της ζωής θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο, αλλά το όφελος αυτό δεν έχει ακόμη αποδειχθεί [15].

Ο συνολικός αριθμός των θερμίδων δεν φαίνεται να έχει άμεση σημασία για την πυροδότηση της αυτοανοσίας. Αρχίζουν όμως να μετρούν όλο και περισσότερο αφού εμφανιστούν τα αυτοαντισώματα που είναι ειδικά για τον διαβήτη τύπου 1. Γενικά, η ποιότητα των θερμίδων μετράει περισσότερο από την ποσότητά τους [9] [13] [16].

Έμμεσα όμως η περίσσεια θερμίδων έχει σημασία, επειδή οδηγεί σε αύξηση βάρους όταν δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη ενεργειακή δαπάνη. Η γρήγορη αύξηση βάρους επιταχύνει την εξέλιξη προς τον κλινικό διαβήτη (στάδιο 3). Η αλυσίδα των συνεπειών αρχίζει με πολλές θερμίδες σε σχέση με τις ανάγκες σου, που οδηγούν σε αύξηση βάρους και έπειτα σε αντίσταση στην ινσουλίνη. Η απαίτηση για ινσουλίνη αυξάνεται, τα β-κύτταρα υπερφορτώνονται, και η αυτοάνοση καταστροφή τους, που πολύ πιθανόν πυροδοτήθηκε από κάτι άλλο, επιταχύνεται [13] [15].

Ναι, αλλά κυρίως για τα παιδιά που έχουν ήδη αυτοαντισώματα. Τα τρόφιμα υψηλού γλυκαιμικού δείκτη (λευκό ψωμί, λευκό ρύζι, τηγανητές πατάτες, γλυκά, χυμοί) δεν φαίνεται να πυροδοτούν αυτοανοσία. Επιταχύνουν όμως σημαντικά το πέρασμα από την αυτοανοσία στον κλινικό διαβήτη (στάδιο 3) [16].

Τα τρόφιμα υψηλού γλυκαιμικού δείκτη προκαλούν μεγαλύτερες κορυφές γλυκόζης μετά τα γεύματα, οπότε το πάγκρεας πρέπει να απαντήσει με μεγαλύτερη ποσότητα ινσουλίνης. Αυτή η επαναλαμβανόμενη πίεση στα β-κύτταρα τα κάνει πιο ευάλωτα στην ανοσολογική επίθεση, ακόμη κι αν η επίθεση αυτή πυροδοτήθηκε αρχικά από κάτι άλλο. Τα τρόφιμα χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη (όσπρια, ολικής άλεσης δημητριακά, ολόκληρο φρούτο αντί για χυμό) είναι έτσι κι αλλιώς καλή επιλογή, αλλά η επίδρασή τους στην εξέλιξη προς τον διαβήτη τύπου 1 δεν έχει αποδειχθεί [16].

Ναι. Στα παιδιά που έχουν ήδη αυτοαντισώματα, η υψηλή πρόσληψη ζάχαρης αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης κλινικού διαβήτη [9].

Αξίζει να θυμάσαι ότι η ζάχαρη δεν πυροδοτεί την αυτοανοσία, αλλά την επιταχύνει αφού εμφανιστεί. Εν συντομία, η ζάχαρη δεν «προκαλεί» διαβήτη τύπου 1, αλλά φέρνει νωρίτερα την έναρξή του αν η διεργασία έχει ήδη ξεκινήσει. Ο περιορισμός της προστιθέμενης ζάχαρης συνιστάται για όλα τα παιδιά, όχι μόνο για όσα κινδυνεύουν να εμφανίσουν διαβήτη τύπου 1 [9].

Όχι. Αν και ο διαβήτης τύπου 1 και η κοιλιοκάκη μοιράζονται κάποιους κοινούς γενετικούς παράγοντες, η αποφυγή της γλουτένης δεν προλαμβάνει τον διαβήτη. Η μόνη επιφύλαξη είναι να εισαγάγεις τα δημητριακά στο μωρό σου μέσα στο βέλτιστο παράθυρο των 4–6 μηνών ζωής, ιδανικά ενώ το παιδί θηλάζει ακόμη [17].

Ο επιπολασμός της κοιλιοκάκης στα παιδιά με διαβήτη τύπου 1 είναι πάντως 5–6% (έναντι 1% στον γενικό πληθυσμό). Αυτό δικαιολογεί τον περιοδικό έλεγχο για κοιλιοκάκη σε όλα τα παιδιά με διαβήτη τύπου 1. Δεν υπάρχουν σήμερα συστάσεις για αποφυγή της γλουτένης με σκοπό την πρόληψη του διαβήτη τύπου 1. Δίαιτα χωρίς γλουτένη χρειάζεται μόνο αν διαγνωστεί κοιλιοκάκη [17].

Μάλλον ναι, αλλά μόνο στη φάση που πυροδοτείται η αυτοανοσία, και ιδίως μέσω των θαλάσσιων μορφών. Τα παιδιά με μεγαλύτερη πρόσληψη ωμέγα-3 λιπαρών οξέων (από λιπαρά ψάρια, ιχθυέλαιο, μουρουνέλαιο) φαίνεται να έχουν σημαντικά μικρότερο κίνδυνο να αναπτύξουν αυτοαντισώματα. Ο προστατευτικός μηχανισμός περιλαμβάνει πιθανώς τη μείωση της γενικής φλεγμονής και την εξισορρόπηση της ανοσολογικής απάντησης [18].

Όποια προστατευτική επίδραση κι αν έχουν τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, εξαφανίζεται εντελώς αφού εμφανιστεί η αυτοανοσία. Από τη στιγμή που ξεκίνησε η αυτοανοσία, τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα δεν μπορούν να επιβραδύνουν την εξέλιξη προς τον κλινικό διαβήτη. Η τακτική ένταξη λιπαρών ψαριών (σολομός, σαρδέλα, σκουμπρί) στη διατροφή των παιδιών είναι ούτως ή άλλως καλή ιδέα [18].

Οι φυτικές ίνες μπορεί να έχουν θετική έμμεση επίδραση, μέσω των βακτηρίων του εντέρου. Όταν οι φυτικές ίνες φτάνουν στο παχύ έντερο, τα καλά βακτήρια τις ζυμώνουν και παράγουν λιπαρά οξέα βραχείας αλύσου (οξικό και βουτυρικό). Αυτά έχουν αντιφλεγμονώδη δράση και ρυθμίζουν το ανοσοποιητικό [19].

Το μικροβίωμα είναι το σύνολο των βακτηριακών αποικιών του εντέρου. Τα υγιή παιδιά φέρουν περισσότερα βακτήρια ικανά να παράγουν αυτά τα λιπαρά οξέα από τα παιδιά που θα εμφανίσουν αργότερα διαβήτη τύπου 1. Ωστόσο, η απλή αύξηση της πρόσληψης φυτικών ινών δεν εγγυάται ευνοϊκό μικροβίωμα. Η σχέση ανάμεσα σε φυτικές ίνες, βακτήρια και ανοσία είναι σύνθετη. Επαρκής πρόσληψη φυτικών ινών συνιστάται για όλους τους ασθενείς, αλλά όχι ειδικά για την πρόληψη του διαβήτη τύπου 1 [19].

Τα δεδομένα είναι ανάμικτα και ενίοτε εκπληκτικά. Σε παιδιά με γενετικό κίνδυνο, η μεγαλύτερη πρόσληψη κορεσμένου λίπους συνδέθηκε με μικρότερο κίνδυνο διαβήτη τύπου 1. Η συσχέτιση αυτή όμως δεν εμφανίστηκε σε όλες τις αναλύσεις [20]. Και τα υψηλότερα επίπεδα ορισμένων κορεσμένων λιπαρών στο αίμα των βρεφών συνδέθηκαν με μικρότερο κίνδυνο αυτοανοσίας [21].

Τα επίπεδα αυτά αντανακλούν εν μέρει το γάλα που παίρνει το βρέφος, άρα δεν αποδεικνύουν άμεση επίδραση του κορεσμένου λίπους [21]. Σήμερα ο περιορισμός του κορεσμένου λίπους συνιστάται για την πρόληψη της καρδιαγγειακής νόσου, αλλά όχι ειδικά για τον διαβήτη τύπου 1 [22].

Πιθανώς. Κάποιες μελέτες βρήκαν μεγαλύτερη επίπτωση του διαβήτη τύπου 1 σε περιοχές με νιτρικά στο πόσιμο νερό. Τα παιδιά με διαβήτη είχαν επίσης, κατά μέσο όρο, μεγαλύτερη πρόσληψη νιτρωδών από την τροφή (αλλαντικά, επεξεργασμένο κρέας) [23].

Υπάρχει βιολογική αληθοφάνεια. Η στρεπτοζοτοκίνη, η ένωση που χρησιμοποιείται στο εργαστήριο για να προκληθεί διαβήτης σε ποντίκια, είναι N-νιτροζοένωση παρόμοια με εκείνες που βρίσκονται στο επεξεργασμένο κρέας. Ωστόσο, οι μελέτες σε ανθρώπους δεν επαρκούν ακόμη για σταθερό συμπέρασμα. Ο περιορισμός του επεξεργασμένου κρέατος παραμένει γενική σύσταση υγείας [23].

Πιθανώς, αλλά λείπουν δεδομένα σε ανθρώπους. Οι γαλακτωματοποιητές είναι πρόσθετα που δένουν το νερό με το λίπος στα επεξεργασμένα προϊόντα. Σε ποντίκια, άλλαξαν τα βακτήρια του εντέρου και προκάλεσαν φλεγμονή του εντέρου [24]. Επίσης σε ποντίκια, τα τρόφιμα πλούσια σε ενώσεις που σχηματίζονται σε υψηλές θερμοκρασίες (τηγάνισμα, καμένο ψήσιμο στη σχάρα) αύξησαν πολύ τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 1 [25].

Οι υποτιθέμενοι μηχανισμοί περιλαμβάνουν διαταραχή των βακτηρίων του εντέρου, αυξημένη διαπερατότητα του εντέρου («σύνδρομο διαρρέοντος εντέρου»), συστηματική φλεγμονή και υπερφόρτωση των β-κυττάρων. Μια διατροφή βασισμένη σε όσο το δυνατόν λιγότερο επεξεργασμένα τρόφιμα είναι σκόπιμη όχι μόνο για την πρόληψη του διαβήτη, αλλά και για την υγεία γενικά. Προτίμησε το μαγείρεμα σε μέτριες θερμοκρασίες (βράσιμο, ατμός, φούρνος σε μέτρια θερμοκρασία) αντί για τηγάνισμα ή ψήσιμο στη σχάρα [24] [25].

Δεν το γνωρίζουμε. Καμία μελέτη δεν εξέτασε άμεσα αν η χορτοφαγική διατροφή προλαμβάνει τον διαβήτη τύπου 1. Οι αυστηρά χορτοφάγοι έχουν μικρότερο κίνδυνο διαβήτη, αλλά αυτό αφορά κυρίως τον διαβήτη τύπου 2, όχι τον τύπου 1 [26].

Θεωρητικά, μια καλά σχεδιασμένη χορτοφαγική διατροφή θα μπορούσε να βοηθήσει μειώνοντας τη φλεγμονή, βελτιώνοντας το εντερικό μικροβίωμα και αποφεύγοντας το επεξεργασμένο κρέας. Η χορτοφαγική διατροφή είναι αποδεκτό διατροφικό πρότυπο για τα άτομα με διαβήτη, αλλά δεν συνιστάται ειδικά για πρόληψη. Αν επιλεγεί, η διατροφή πρέπει να είναι ποικίλη και ισορροπημένη, με προσοχή στην πρόσληψη βιταμίνης B12, σιδήρου και πρωτεΐνης [26].

Δεν υπάρχουν δεδομένα ότι η μεσογειακή διατροφή προλαμβάνει την έναρξη του διαβήτη τύπου 1. Σε παιδιά και εφήβους που έχουν ήδη τη νόσο, η καλύτερη προσήλωση στο διατροφικό αυτό πρότυπο συνδέεται με καλύτερη ρύθμιση της γλυκόζης. Η γλυκιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) είναι χαμηλότερη και ο χρόνος εντός του στόχου γλυκόζης μεγαλύτερος [27] [28] [29].

Η μεσογειακή διατροφή συνιστάται στα άτομα με διαβήτη, ιδίως για τη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου [22]. Οι αρχές της στηρίζονται σε:

• περισσότερα λαχανικά και φρούτα·
• δημητριακά ολικής άλεσης·
• ψάρι (ιδίως λιπαρό)·
• εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο·
• ξηρούς καρπούς και σπόρους·
• μέτριες ποσότητες γαλακτοκομικών·
• λίγο κόκκινο κρέας.

Ο ψευδάργυρος παίζει κεντρικό ρόλο στα β-κύτταρα του παγκρέατος, και ένα από τα βασικά αυτοαντισώματα του διαβήτη τύπου 1 επιτίθεται ακριβώς στον μεταφορέα ψευδαργύρου των κυττάρων αυτών (ZnT8). Ωστόσο, δεν υπάρχουν δεδομένα ότι η χορήγηση συμπληρωμάτων ψευδαργύρου προλαμβάνει τον διαβήτη τύπου 1 [30].

Η βιταμίνη C, από φυσικές πηγές, μπορεί να έχει θετική επίδραση. Τα παιδιά με μεγαλύτερη πρόσληψη βιταμίνης C από τη διατροφή έχουν σημαντικά μικρότερο κίνδυνο αυτοανοσίας και διαβήτη τύπου 1 [1] [31]. Και ένα υψηλότερο επίπεδο βιταμίνης C στο αίμα συνδέθηκε με μικρότερο κίνδυνο αυτοανοσίας [32]. Η πρακτική απάντηση δεν είναι τα συμπληρώματα, αλλά η τακτική κατανάλωση φρούτων και λαχανικών πλούσιων σε βιταμίνη C, όπως:

• οι πιπεριές·
• τα εσπεριδοειδή·
• το ακτινίδιο·
• οι φράουλες·
• το λάχανο·
• ο φρέσκος μαϊντανός.

Πιθανώς, αλλά όχι μέσω συμπληρωμάτων. Η μεγαλύτερη πρόσληψη βιταμίνης E από τη διατροφή συνδέεται με λίγο μικρότερο κίνδυνο αυτοανοσίας και, ίσως, διαβήτη τύπου 1. Η επίδραση είναι μέτρια [31].

Ωστόσο, η χορήγηση συμπληρωμάτων αντιοξειδωτικών βιταμινών (E, C, βήτα-καροτένιο) δεν συνιστάται, λόγω της έλλειψης σαφών δεδομένων οφέλους και κάποιων πιθανών ανησυχιών ασφάλειας μακροπρόθεσμα (ιδίως για το βήτα-καροτένιο). Η καλύτερη πηγή αντιοξειδωτικών παραμένει μια ποικίλη διατροφή, πλούσια σε φρούτα, λαχανικά, ξηρούς καρπούς και σπόρους [33].