Kalkulator tkanki tłuszczowej

Kalkulator szacuje, jaki odsetek twojej masy ciała stanowi tłuszcz, na podstawie kilku obwodów i wzrostu. Metoda opiera się na wzorze Hodgdona-Becketta. U mężczyzn wchodzą szyja i talia, u kobiet dochodzą biodra, gdzie tłuszcz odkłada się inaczej.

Wynik jest szacunkiem, nie pomiarem. W porównaniu z metodami referencyjnymi, takimi jak ważenie hydrostatyczne, wzór może się mylić o kilka punktów procentowych, a przy wysokich wartościach błąd rośnie [1]. Liczba pozostaje przydatna jako punkt wyjścia i jako zmiana w czasie (tym samym centymetrem). Odznaka łączy te pięć przedziałów w trzy. Poniżej 6% u mężczyzn i 14% u kobiet widnieje Przedział niski, czyli sam tłuszcz niezbędny. Stamtąd do 25% u mężczyzn i 32% u kobiet widnieje Przedział referencyjny, a powyżej Przedział otyłości.

Potrzebujesz elastycznego centymetra krawieckiego i lustra. Trzymaj taśmę poziomo, przylegającą do skóry, ale bez zaciskania. Mierz rano, przed posiłkiem, a potem zapisz liczby, żeby móc je porównać za kilka miesięcy.

• szyja — tuż poniżej jabłka Adama, z taśmą lekko nachyloną do przodu;
• talia — u mężczyzn na wysokości pępka, u kobiet w najwęższym miejscu;
• biodra — u kobiet, w najszerszym miejscu, nad pośladkami;
• wzrost — boso, z plecami przy ścianie.

Zmierz dwa razy i weź średnią. Oddychaj normalnie i nie wciągaj brzucha podczas pomiaru, bo inaczej liczba wyjdzie fałszywie lepsza.

Wartości referencyjne różnią się u mężczyzn i u kobiet, ponieważ organizm kobiety potrzebuje więcej tłuszczu niezbędnego. Powszechnie używane przedziały są następujące:

• tłuszcz niezbędny — 2–5% u mężczyzn, 10–13% u kobiet;
• przedział sportowy — 6–13% u mężczyzn, 14–20% u kobiet;
• przedział dobry — 14–17% u mężczyzn, 21–24% u kobiet;
• przedział akceptowalny — 18–24% u mężczyzn, 25–31% u kobiet;
• przedział otyłości — 25% lub więcej u mężczyzn, 32% lub więcej u kobiet.

Kolorowa plakietka pod wynikiem grupuje te stopnie w trzy, żeby łatwo się je czytało. Poniżej tłuszczu niezbędnego organizm nie ma już zapasu potrzebnego dla hormonów i dla temperatury, więc skrajnie niski odsetek nie jest dobrym wynikiem.

Najbardziej liczy się nie całkowita ilość tłuszczu, lecz miejsce, w którym się znajduje. Tłuszcz wokół narządów jamy brzusznej uwalnia kwasy tłuszczowe i substancje zapalne wprost do wątroby. Podnosi to insulinooporność znacznie silniej w porównaniu z tłuszczem podskórnym ud.

Dlatego talia mówi czasem więcej w porównaniu z wagą. Dwie osoby z tym samym wskaźnik masy ciała mogą mieć bardzo różne ryzyko, zależnie od tego, ile ich tłuszczu leży w brzuchu. Utrata masy ciała zmniejsza najpierw tłuszcz brzuszny, więc korzyść dla glikemii pojawia się szybko.