Kwestionariusz GAD-7 dla objawów lęku

GAD-7 (Generalized Anxiety Disorder, zaburzenie lękowe uogólnione) mierzy, jak często w ciągu ostatnich dwóch tygodni dokuczało Ci siedem objawów lęku. Każde pytanie otrzymuje od 0 do 3 punktów, więc wynik mieści się w przedziale od 0 do 21 [1].

Skalę zbudowano na pacjentach podstawowej opieki zdrowotnej. Lęk i depresja pozostają odrębnymi wymiarami, nawet jeśli często występują razem. Podobnie jak PHQ-9 (dotyczący depresji), formularz GAD-7 może być swobodnie używany przez każdego.

Opublikowane punkty odcięcia to 5, 10 i 15, które oddzielają objawy minimalne od lęku łagodnego, umiarkowanego i ciężkiego [1]. Zwykły próg skierowania dalej to 10.

Dla punktów odcięcia od 7 do 10 czułość i swoistość są akceptowalne [2]. Wynik 10 lub wyższy jest zatem dobrym powodem, by poruszyć temat z lekarzem.

Lęk występuje częściej u pacjentów z cukrzycą, a część objawów pokrywa się z objawami samej choroby [3]. Dlatego objawy lęku ocenia się u wszystkich pacjentów z cukrzycą co najmniej raz w roku [4]. Niepokój, drżenie, pocenie się i silne bicie serca są także oznakami hipoglikemii, co czasem utrudnia rozpoznanie, co się dzieje. Jeśli masz te objawy i leczysz się insuliną lub tabletkami, które mogą wywołać hipoglikemię, zmierz glikemię, zanim przypiszesz je lękowi [5].

Istnieje też odrębna postać, lęk przed hipoglikemią, który pojawia się na przykład po ciężkiej hipoglikemii i może prowadzić do celowego utrzymywania zbyt wysokiej glikemii [4]. Jeśli rozpoznajesz ten schemat, przeczytaj o hipoglikemii i sposobach jej zapobiegania, a potem omów to na najbliższej wizycie.

Nie. Obie skale mierzą odrębne wymiary, o niezależnym wpływie na codzienne funkcjonowanie [1]. Lęk krąży wokół zamartwiania się i niepokoju, depresja wokół utraty zainteresowań i zniechęcenia.

Często się nakładają, a wiele osób uzyskuje wysokie wyniki w obu. Dlatego oba kwestionariusze wypełnia się zwykle razem, a jeśli drugi nie został jeszcze wypełniony, znajdziesz go w kwestionariuszu PHQ-9.