Υπολογιστής ιδανικού βάρους (υγιές εύρος)

Το ιδανικό βάρος δεν είναι ένας μοναδικός αριθμός, είναι εύρος. Στο ίδιο ύψος, δύο υγιείς άνθρωποι μπορεί να διαφέρουν κατά δέκα κιλά, ανάλογα με τη μυϊκή μάζα, το πλάτος του σκελετού και την ηλικία. Γι' αυτό ο υπολογιστής σού δείχνει πρώτα ένα εύρος, όχι έναν αριθμό.

Ο μοναδικός αριθμός που δίνει ο τύπος Devine εμφανίζεται από κάτω, ως σημείο αναφοράς. Δεν είναι στόχος που πρέπει να πετύχεις.

Το εύρος προκύπτει από τον BMI (δείκτη μάζας σώματος), αντίστροφα. Το ύψος σε μέτρα πολλαπλασιάζεται με τον εαυτό του, και το αποτέλεσμα πολλαπλασιάζεται μία φορά με το 18,5 και μία με το 24,9. Οι δύο αριθμοί είναι τα άκρα του εύρους φυσιολογικού βάρους του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας [1].

Για παράδειγμα, στο 1,75 μ. το εύρος πάει από 56,7 κιλά έως 76,4 κιλά. Το πάνω όριο είναι το μεγαλύτερο βάρος στο οποίο ο BMI που εμφανίζεται μένει 24,9. Μπορείς να ελέγξεις οποιοδήποτε βάρος αυτού του εύρους με τον υπολογιστή δείκτη μάζας σώματος. Το εύρος έχει τα ίδια όρια με τον BMI, οπότε δεν μπορεί να εφαρμοστεί στα παιδιά, στους αθλητές, στην εγκυμοσύνη ή στους ηλικιωμένους.

Ο τύπος Devine δημοσιεύτηκε το 1974, για τη δοσολογία των αντιβιοτικών [2]. Ξεκινά από 50 κιλά στον άνδρα και 45,5 κιλά στη γυναίκα, για ύψος 152 εκατοστά, και μετά προσθέτει 2,3 κιλά για κάθε επιπλέον 2,54 εκατοστά. Χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα στη φαρμακολογία, όπου η δόση πολλών φαρμάκων αναφέρεται σε θεωρητικό βάρος, όχι στο πραγματικό.

Για κάποιον που θέλει να μάθει πόσο θα έπρεπε να ζυγίζει, ο τύπος έχει σοβαρά όρια. Δεν λαμβάνει υπόψη τη μυϊκή μάζα και δίνει διαφορετικούς αριθμούς για άνδρες και γυναίκες ίδιου ύψους. Κάτω από τα 152 εκατοστά ο τύπος προεκτείνεται, και σε γυναίκες έως 145 εκατοστά ο αριθμός πέφτει κάτω από το εύρος του φυσιολογικού βάρους [2]. Το παραπάνω εύρος ιδανικού βάρους παραμένει το πιο χρήσιμο σημείο αναφοράς.

Στον ασθενή με διαβήτη τύπου 2, απώλεια 5–10% του σημερινού βάρους βελτιώνει τη γλυκόζη, την αρτηριακή πίεση και τα λίπη του αίματος [3]. Μια σταθερή απώλεια πάνω από 10% φέρνει μεγαλύτερα οφέλη και μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε ύφεση σε μέρος των ασθενών, ιδίως στα πρώτα χρόνια μετά τη διάγνωση [4].

Για έναν άνθρωπο 100 κιλών, αυτό σημαίνει πρώτο στόχο στα 90–95 κιλά, όχι στα 75 κιλά. Ο στόχος απώλειας 5% επιτυγχάνεται πιο εύκολα, και το όφελος είναι ήδη παρόν εκεί. Ένας στόχος βάρους πολύ μακριά από τη σημερινή τιμή αποθαρρύνει και συχνά εγκαταλείπεται.